คุณรู้ไหมคะ..ฉันเคยนึกรู้สึกผิดที่ฉันได้ครอบครองผู้ชายคนนึง
ที่ผู้หญิงหลายๆคนต่างก็อยากจะเป็นเจ้าของในตัวเขา
ฉันรู้ว่ากี่หยดน้ำตาที่จะหลั่งไหลมาหากรู้ว่าเขามีคนรักที่แสนจะธรรมดาอย่างฉัน
แต่ฉันทำอะไรไม่ได้..ฉันรักเขาและเขาก็รักฉัน
เรารักกันมากและผ่านอะไรมามากจนไม่มีเหตุผลที่จะแยกกันไปได้เสียแล้วในตอนนี้
ฉันก็ทำได้แค่ รักเขาให้มากขึ้นไปอีก และจะไม่ทำให้เขาเสียใจ..

ผู้ชายของฉันเป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ ดวงตาชวนโศกของเขาช่างมีแรงดึงดูดอย่างที่ไม่อาจขัดขืนได้
เขาไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนเทพบุตรในนิยาย แต่ในความไม่สมบูรณ์แบบของเขานั้น
กลับทำให้ตัวเขาน่าค้นหาและน่าครอบครองมากกว่าเดิมเสียอีก
อย่าว่าฉันเลยนะคะว่าช่างโอ้อวดเสียจริงๆ ถ้าคุณรู้ว่ามีผู้หญิงรักใคร่สนใจเขากี่คนแล้ว
คุณอาจจะถึงกับอ้าปากค้างเลยทีเดียว
แต่จะอ้าปากค้างเรื่องจำนวนสาวๆ หรือเพราะ
ผู้ชายอย่างเขาทำไมมารักกับผู้หญิงธรรมดาๆอย่างฉันได้
อันนี้ก็ต้องว่ากันอีกที..

คุณรู้ไหม..เรื่องราวความรักของฉันมันช่างเหมือนกับจากนิยายเล่มหนาๆที่สาวๆชอบอ่านกันเสียจริงๆ
เริ่มจากแรกที่รู้จักกัน ในวันนั้นเขาไม่ได้รู้หรอกค่ะว่ายายมนุษย์ผู้หญิงคนนี้อยู่ตรงส่วนไหนของโลก
มันบังเอิญที่ว่าเพื่อนใหม่ของฉันเป็นเพื่อนของเขา..ในโลกกลมๆที่มีการสื่อสารชื่อว่า internet เนี่ย
มันสามารถย่นระยะทางได้ยิ่งกว่าการนั่งเครื่องบินไปกลับ บ้านฉันและบ้านเขา ห้าถึงหกชั่วโมงเสียอีก
และมันก็ทำให้โลกกลมได้มากขึ้น หรืออาจจะยากขึ้นก็ไม่รู้..แต่เอาเป็นว่าฉันได้มารู้จักเขาแล้วสิ..
ฉันไม่มีคำตอบให้นะคะว่าทำไมฉันถึงไปรักไปชอบเขาเข้าได้ มันไม่ใช่ประเด็นของเรื่องนี้หรอกค่ะ
เรื่องบางอย่างเก็บไว้เป็นความลับก็ตื่นเต้นดีว่าไหม?

คุณเคยได้ยินเพลงที่ว่า ความรักศักดิ์ศรี รักไม่มีพรหมแดน รักไม่มีศาสนา บ้างไหมคะ?
ฉันเชื่อค่ะว่ามันเป็นอย่างนั้น แต่ในตอนนั้นน่ะ เขายังไม่ได้รักฉัน
มันก็เลยมีพรหมแดน..ที่เรียกว่า "ภาษา" เกิดขึ้น
ฉันได้รับการเสี้ยมสอนจากยายเพื่อนคนดีว่า พ่อยอดขมองอิ่มของฉันนั้น ภาษาอังกฤษเขาใช้ได้ทีเดียว
ดังนั้น นับแต่วันที่ฉันได้รู้ที่อยู่ตู้จดหมายออนไลน์ของเขาแล้ว
ฉันก็เฝ้าส่งจดหมายไปทุกวี่ทุกวัน วันละฉบับ..ด้วยภาษากลางของโลก..ภาษาอังกฤษ
ด้วยใจความหลากหลายแต่ตรงประเด็นตามนิสัยของฉัน..
ฉันสารภาพรักเขาไปพร้อมจดหมายเหล่านั้นนั่นแหละค่ะ
นานนับเดือนกว่าเขาจะยอมตอบจดหมายของฉัน..เป็นผู้ชายเล่นตัวเสียด้วย..
แต่เขาไม่ได้ส่งมาทักทายเฉยๆนะคะ เขาปฏิเสธรักฉันมาค่ะ ตรงไปตรงมากันน่าดู
ถามว่าฉันเสียใจไหม..ก็ไม่เลยสักนิด เพราะฉันก็รู้ว่าถ้าเขาตกลงโอเคมา คงไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเท่าไหร่แล้ว..
แต่ที่ฉันสะเทือนใจมากก็คือ..เขาบอกมาว่า เขาแปลจดหมายฉันไม่ออก..
ฉันรู้สึกเหมือนเดินบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วแล้วขาพลิกลงมาอย่างนั้นแหละ
ทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านั้นเสียหน่อยเล่า..พ่อคุณ
แต่บอก..ก็ยังดีกว่าไม่บอกเลย แรงฮึดฉันไม่มีทางหายไปง่ายๆหรอกนะ..จะบอกให้
ฉันก็เลยคว้ารองเท้าส้นสูงคู่ที่ทำฉันขาพลิกเมื่อครู่มาใส่ใหม่ แล้วก้าวเดินต่อไป
กับจดหมายที่มีเนื้อหาเป็นภาษาญี่ปุ่นถูกๆผิดๆเท่าที่ฉันจะสามารถหาคนแปลให้ได้

นานอยู่หลายเดือน ฉันเฝ้าถามตัวเองว่า เขาจะเข้าใจภาษาญี่ปุ่นของฉันไหมนะ?
เขาจะจำฉันได้หรือยัง..เขาจะรู้หรือยังว่าฉันมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เหมือนกันนะ
ก็ถึงวันที่ฉันได้คุยกับเขาผ่านโปรแกรมเทพเจ้า
(ฉันคิดว่าเวลาฉันแต่งงานก็คงต้องส่งของขวัญไปขอบคุณ microsoft ด้วยละมั้ง)
ในวันนั้นฉันจำได้ว่าฉันกำลังแต่งตัวจะออกไปเที่ยวตามประสาวันหยุดสุดสัปดาห์
ขณะกำลังนั่งดูอะไรเพลินๆก่อนออกจากบ้าน ก็เห็นชื่อเขาแว่บๆขึ้นมา
หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้นไปสองสามวินาที แล้วฉันก็ทักเขาไป
ฉันสมหวังค่ะ เขาจำฉันได้ วันนั้นเป็นวันที่เขาว่างพอดี เราก็เลยได้คุยกันค่อนข้างนาน
ด้วยภาษาอังกฤษที่ฉันคิดว่ามันไม่ซับซ้อนเกินไปที่จะสื่อสารกันได้
ฉันรับรู้ในวันนั้น..เขาเป็นผู้ชายที่มีอารมณ์ขันแสบๆคันๆล้นเหลือทีเดียว
หลังจากที่กล่าวลาจบบทสนทนาในวันนั้น ฉันได้ทำหน้าที่ประจำของฉันด้วย คือบอกรักเขา
แล้วเขาก็ได้ทำสิ่งหนึ่ง ซึ่งมันกลายมาเป็นหน้าที่ประจำของเขาในภายหลังเช่นกัน
มันคือการสะกิดแผลของฉันพอแสบๆว่า
ใคร้มันจะไปรักผู้หญิงที่ไม่รู้จักได้เล่า..

ฉันอาจจะเป็นโรคจิตประเภทชอบความเจ็บปวดก็ได้นะมาคิดไปแล้ว
ฉันก็ยังคงส่งจดหมายเล่าเรื่องราวชีวิตในแต่ละวันพร้อมบอกรักเขาไปอยู่ทุกวี่ทุกวัน
หลังจากนั้นมาฉันกับเขาก็ได้พูดคุยกันบ้าง ด้วยบทสนทนาที่ดูจะไม่ต่างกันเลยในแต่ละครั้ง
ฉันรักเธอ เหรอแต่ฉันไม่รักเธอ ฉันคิดถึงนะ แต่ฉันไม่นะ เป็นแบบนี้อยู่นาน
เพราะอะไรรู้ไหมคะ..เพราะเขามีคนที่รักอยู่แล้ว และก็รักมากเสียด้วย
เท่ากับฉันน่ะไปจีบคนที่มีเจ้าของแล้วนี่เองแหละ..
แต่อย่าคิดนะคะว่า ฉันจะไปแย่งเขามาสำเร็จ ผู้ชายคนนี้รักใครรักมั่นคงน่าดู
ดังนั้น ไม่ว่าฉันจะเพียรพยายามยังไง เขาก็ตอกกลับมาอย่างเย็นชาสม่ำเสมอ แรงดีไม่มีตก
แต่ในระหว่างนั้น ฉันได้เรียนรู้ว่าการรอคอยเขามันจะไม่เสียเปล่า..จากปัญหาต่างๆที่ผ่านเข้ามา
เขาพิสูจน์ให้ฉันรู้ว่า การที่ฉันพยายามอยู่นั้นมันคุ้มค่าที่จะทำ..

จุดพลิกผันเล็กๆจุดนึงมาจากแม่เพื่อนคนดีของฉันนั่นเอง..
เพื่อนของเขามาปิ๊งเจ้าหล่อนเข้า ดังนั้นฉันจึงกลายเป็นแม่สื่อกลายๆ
สินบนของฉันน่ะเหรอ..คุณน่าจะเดาได้นี่คะ..อีตานั่นก็กลายเป็นพ่อสื่อน่ะสิ
ด้วยความที่มีความชำนาญในภาษาอังกฤษระดับนึง พ่อสื่อคนนี้ก็ทำให้เขาได้รู้จักตัวฉันมากขึ้น
แต่ก็เหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่
ไม่มีใครทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวได้เลย..ถามว่าฉันเคยท้อไหม..ก็บ่อยครั้งนะคะ
แต่ฉันยอมแพ้ไม่ลงจริงๆ..จากวันแรกที่ฉันบอกรักเขาไปถึงช่วงนั้น ก็ปีกว่าๆแล้วล่ะค่ะ
เรื่องราวมันก็ดำเนินไปแบบที่ทำให้ฉันร้องไห้บ้าง หัวเราะบ้าง
แต่ไม่มีสักครั้งนะคะที่ฉันจะยอมเลิกหวัง..

จนมาถึงอีกจุดพลิกผันนึงก็คือวันที่คนของเขาเดินจากไป ฉันซึ่งรอคอยอยู่สารภาพตรงๆค่ะว่า
ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เพราะเขาทุกข์ทรมานมากทีเดียว
ตอนเขามาปรึกษาฉัน..ฉันซึ่งไม่อยากเห็นเขาเศร้าเสียใจก็ดันแนะนำให้เขาไปขอคืนดีเสียอีก..
อย่าเข้าใจว่าฉันเป็นคนดีอะไรนักหนาล่ะ ฉันน่ะพูดคำนั้นออกไปทั้งน้ำตาเชียวนะคะ
แล้วเขาก็ดันทำมันจริงๆเสียด้วย..ทีนี้คนเสียน้ำตาน่ะกลับมาเป็นฉันแล้วสิ
แต่โชคดี..ที่เขาทำมันไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นฉันคงนอนจมน้ำตาตายไปนานแล้ว
ฉันพยายามอย่างที่สุดที่จะให้กำลังใจเขา..

แล้ววันนึงเขาก็มาบอกฉันว่า
เขาจะไปจีบผู้หญิงคนนึง มีดีกรีเป็นนางแบบเสียด้วย..
คุณคิดว่ายังจะมีอะไรทำร้ายจิตใจฉันได้มากกว่านี้อีกไหมคะ?
ฉันน่ะนอนบนหมอนเปียกน้ำตาจนหัวจะขึ้นราอยู่เป็นอาทิตย์เชียว
แถมอีกวันก็มาถามฉันอีกว่าคิดยังไงถ้าเขาจะไปขอผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟน
ฉันได้แต่อวยพรเขาไป กลับโดนเขายั่วโมโหมาเสียอีก
เขาถามฉันค่ะว่าหึงเหรอ..คุณดูแล้วกันว่าผู้ชายคนนี้น่ะแสบแค่ไหน
แต่แล้วฉันก็ได้รู้จากอีตาพ่อสื่อคนดีว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะมีแฟนแล้ว
อีกแล้วสิ..ที่ฉันต้องปลอบเขา..ฉันถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วงจริงจัง
แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ดูสบายดีปกติทุกอย่างจนฉันงง

ฉันงงได้ไม่นานเท่าไหร่ คุณนายเพื่อนของฉันก็ฮอตไลน์สายด่วนมาบอกฉัน
ในขณะที่ฉันกำลังขับรถกลับจากมหาวิทยาลัยว่า..เขาจะคบกับฉันแล้วนะ
ฉันได้แต่งงแล้วก็ขับรถเบลอๆจนถึงบ้าน ก่อนจะถามไถ่จนได้ใจความว่า
เขาฝากเพื่อนฉันมาบอกว่าเขาจะลองคบกับฉันดูสักหนึ่งเดือนก่อน..แล้วค่อยว่ากัน
ฉันควรจะดีใจใช่ไหมคะ? ทั้งๆที่กลัวว่าอีกหนึ่งเดือนจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ฉันก็อดเขินตัวเองไม่ได้เวลานึกว่าฉันเป็นแฟนเขาแล้ว..

จากวันนั้นมา ความสัมพันธ์ของฉันกับเขาก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
จนเลยหนึ่งเดือนที่กำหนดไว้..ฉันน่ะนับวันเวลาทุกลมหายใจเลยล่ะค่ะ
แต่พอถึงวันครบกำหนด ฉันทำลืมเสียเอง เห็นเขาไม่พูดอะไรฉันก็เลยเหมาเอาเองว่า เขาตกลงแน่แล้ว
เราคบกันมาเรื่อยๆ รักกันมาเรื่อยๆ
แม้เขาจะยังคงพูดน้อยอยู่เหมือนเดิม แต่ภาษาก็ไม่ใช่พรหมแดนที่ขวางกั้นอีกแล้วล่ะค่ะ
พอมารักกันแล้ว.. พรหมแดนของฉันกับเขาก็คือการงานของเขานั่นเอง
งานของเขาเป็นงานที่ต้องให้เวลาส่วนตัวไปกับงานสูงมาก
และไม่สามารถจะเอาเรื่องความรักไปปะปนได้เลย
ดังนั้นฉันก็จะนั่งเหงาในหลายๆครั้งที่เขาต้องหายไปทำงานนานๆ

วันนึงฉันตัดสินใจจะไปอยู่ที่ญี่ปุ่นหนึ่งเดือน
มันเป็นการตัดสินใจที่บ้าบิ่นมากค่ะฉันรู้ แต่ฉันอยากเจอเขานี่คะ
แม้จะมีอุปสรรคที่ทำให้อ่อนใจหลายครั้ง แต่ฉันก็ยังสู้จนได้ไปสมดังหวัง
คุณรู้ไหมคะ..ตลอดเวลาหนึ่งเดือนกับหนึ่งอาทิตย์ในญี่ปุ่นของฉัน
ฉันไม่ได้เจอกับเขาเป็นการส่วนตัวเลยแม้สักวินาทีเดียว
อาทิตย์แรกที่ฉันไปอยู่ที่นั่น ฉันท้อใจจนถึงกับส่งข้อความไปหาเขา..ขอให้จบความสัมพันธ์เพียงเท่านั้น

แต่พอเขาส่งข้อความตอบกลับมา เรียกฉันว่าเพื่อน ถึงจะรู้ว่าเขาจงใจจะทำให้ฉันรู้สึก
แต่ฉันก็น้ำหูน้ำตาร่วงเต้นแร้งเต้นกาจนไปเจอเขาในเวลาทำงานจนได้..
ในช่วงเวลาที่เขาทำงานนั้น..เขาต้องเทคแคร์คนหลายคน ฉันไม่ได้คุยกับเขาแม้สักคำ
แต่ฉันรู้..เขาไม่โกรธฉัน..เพราะเขายังใส่แหวนอยู่
มันเป็นแหวนที่เขาตั้งใจซื้อมาใส่เพื่อบอกใครๆว่าเขามีแฟนแล้ว..
แต่บางครั้งมันก็ไม่เหมาะสมในการทำงาน เขาจึงต้องถอดมันออกบ้าง
แต่โดยส่วนมากแล้วเขาก็จะใส่มันไว้ตลอด..ในวันนั้น..ฉันขอร้องเขาว่า ถ้าเขาไม่โกรธฉัน
ขอให้เขาใส่แหวนทำงานให้ฉันเห็น..แล้วเขาก็ใส่มัน..
ฉันจำได้ว่าดีใจจนมองภาพข้างหน้าเป็นภาพเบลอๆไปหมดเลยทีเดียว

นั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้ในอ่างอาบน้ำทุกๆวัน..
แม้ในวันเกิดของเขา เขาก็ยังคงต้องฉลองในที่ทำงาน..
ฉันจากญี่ปุ่นมาด้วยน้ำตาท่วมหัวใจ..แต่ก็เพราะฉันรู้ว่าเขาได้ทำดีที่สุดแล้ว
ฉันจึงถือว่า การไปญี่ปุ่นครั้งนั้น คือหนึ่งในบททดสอบความรักของฉันกับเขา
ซึ่งมันก็ได้ผลลัพธ์ที่ดีมากเสียด้วย..

ฉันกับเขารักกันมากขึ้น พ่อสื่อคนดีได้หนีหายไปมีแฟนใหม่
ทิ้งเพื่อนของฉันให้โศกาอาดูร ซึ่งยังดีที่ยังคงมีชายหนุ่มมาดามหัวใจเจ้าหล่อนได้
(ซึ่งก็เพื่อนของเขาอีกนั่นแหละ)
หลังจากช่วงทดสอบหนึ่งเดือนล่วงเลยมาจนถึงหนึ่งปี
แฟนคนนี้ของเจ้าหล่อนได้นำพาจุดพลิกผันครั้งใหญ่เข้ามาให้ฉันกับเขา
คือท่านล่ามผู้ซึ่งสามารถพูดภาษาไทยได้คล่องแคล่วนั่นเอง..

มันดูตลกใช่ไหมคะ กับการพรอดรักกันโดยมีล่ามมานั่งแปล
แต่คุณรู้ไหม ฉันสนุกและมีความสุขกับมันมากเลยทีเดียว
เพราะภาษาญี่ปุ่นของฉันก็ไม่ได้ดีเด่จนถึงขนาดสื่อสารได้ทุกอย่าง
และภาษาอังกฤษในบางครั้งมันก็ไม่ได้อรรถรสเท่าภาษาไทย..
กลายเป็นว่าความรักของฉันวนเวียนอยู่กับภาษาถึงสามภาษาเลยล่ะค่ะ
เพราะภาษาไทยของท่านล่ามทำให้ฉันกับเขารู้จักกันมากขึ้น เขาพูดเก่งขึ้น เปิดเผยมากขึ้น
เรารักกันมากขึ้นพอๆกับงานของเขาที่มากขึ้นด้วยเช่นกัน..
และหลายครั้งที่เขาก็ต้องเลิกนัดกับฉันไปทำงาน..
ฉันเล่าเรื่องราวของฉันจนมาถึงตอนปัจจุบันแล้วล่ะนะคะ

ที่ฉันมาเล่าเรื่องอะไรแบบนี้ก็เพราะว่า
เมื่อคืนเขามีธุระกับที่บ้านเลยเลิกนัดฉัน..
วันนี้ได้เจอที่เขาตอนเช้าตรู่ (เก้าโมงมันก็ไม่ตรู่เท่าไหร่หรอกค่ะ)
เช็คเมลก็เจอเมลที่บอกว่า สอบใช่ไหม ไม่เป็นไรเจอกันพรุ่งนี้ก็ได้นะ
รู้สึกละอายนิดหน่อยที่คืนก่อนหน้านั้นปล่อยให้ตัวเองรู้สึกเหงาอย่างเต็มที่
ทั้งๆที่เขาก็ต้องมีธุระด่วนกับครอบครัวบ้าง
ฉันก็มักจะเป็นอย่างนี้เสมอ น้อยใจไปเอง เหงาไปเองทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักนิด
เดือนหน้าฉันกับเขาจะรักกันมาสองปีแล้ว..
เลยวันนั้นไป ฉันจะเอาของขวัญที่ฉันตั้งอกตั้งใจทำมาเก็บเอาไว้ที่นี่

วันเวลาที่ผ่านไปทำให้ฉันกับเขาเรียนรู้กันและกันมากขึ้น
ฉันเริ่มจะหยุดงอแงเวลาที่เขาต้องทำงานหนักมากๆแล้วหายไปหลายวัน
และเขาเองก็ดูจะอ่อนหวานและอ่อนโยนมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ฉันเคยไม่แน่ใจในความรักของเรา ว่ามันจะมีทางเดินไปถึงอนาคตที่ฝันร่วมกันไหม..
ถึงวันนี้ ฉันมั่นใจ..เขาจะพาฉันไปถึงจุดหมายปลายทางได้แน่นอน

ฉันไม่เคยคิดว่า จะมีผู้ชายคนไหนที่ดีกับฉันมากมายถึงเพียงนี้มาก่อน
แม้ข้อจำกัดในการงานของเขาจะทำให้มีข้อยกเว้นในหลายๆอย่าง
แต่เขาก็ชดเชยให้ฉันคืนมาทั้งหมดด้วยสิ่งละอันพันละน้อยที่เขาแสดงออกมา

คุณคิดว่าความบังเอิญในโลกนี้มีอยู่จริงไหม?
แล้วความบังเอิญมันเหมือนกับพรหมลิขิตหรือเปล่า?

ปลายปีนี้จะก้าวเข้าสู่ปีที่สี่ ที่ฉันรอคอยเขามา
ฉันตั้งใจ หมายมั่นปั้นมือเอาไว้..อายุ 29 เมื่อไหร่ ฉันจะยุติการรอคอยอันแสนยาวนานลง
หากเขายังไม่สามารถวางภาระการงานนั้นแล้วลงมาร่วมทางเดินกับฉันได้
ปีนี้ฉันกำลังจะอายุ 25 เหลืออีกกี่ปี คุณลองนับดูเอานะคะ..
ฉันบอกเขาไว้อย่างนี้เมื่อปีที่แล้ว ซึ่งเขาพูดไว้ว่าเขาคงจะไม่ให้ฉันรอนานขนาดนั้นหรอก..

ในปีนี้ฉันบังเอิญได้ไปพบหมอดูชราคนนึง..ที่ต่างจังหวัด
ซึ่งไม่ได้เรียกร้องค่ายกครูมากไปกว่าเงิน 29-49 บาท
คุณยายทักฉันได้อย่างถูกต้องแม่นยำ
แม้ในความลับที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนตลอดในชีวิตที่ผ่านมาของฉัน
พอฉันถามถึงเรื่องความรัก..คุณยายถามถึงวันเดือนปีเกิดของเขา แล้วก็ขอดูรูป
หลังจากบอกไปว่าเขาเป็นคนที่ไหน ทำงานอะไร ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
จากนั้นคุณยายก็หัวเราะจนตาอันฝ้าฟางหยีลง ก่อนจะทำนาย..

ฉันเป็นคนธาตุเดียวกับเขา แม้จะเกิดห่างกันเพียงหนึ่งปี
แต่ฉันเป็นคนที่ใช้เงินเก่งมาก ในขณะที่เขาก็เก็บเงินเก่งมาก และเป็นคนที่ขี้เหนียวซะด้วย
ดังนั้นฉันอยู่กับเขาจึงเป็นการสบายแท้ๆ(สำหรับฉันนะ 555)
พี่สาวฉันผู้ซึ่งไม่ค่อยเชื่อว่า ผู้ชายที่อยู่ในสายการงานแบบนี้จะรักฉันจริงหรือไม่ ก็ช่วยฉันถามคุณยายว่า
จะมีใครเข้ามาในชีวิตของฉันอีกไหม แล้วผู้ชายคนนี้ดีแล้วหรือยัง
คุณยายยิ้มแล้วตอบว่า ถึงจะมีเข้ามา ฉันก็คงไม่สนใจใครอีกแล้ว
ฉันน่ะลองรักไปแล้วเปลี่ยนใจยาก ถึงเขาจะดีหรือไม่ดีฉันก็ต้องบอกว่าดีจนได้
ฉันหัวเราะ..ถูกของคุณยาย แต่สิ่งที่คุณยายพูดต่อไป..ทำให้ฉันแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

คุณยายบอกฉันด้วยเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะให้ครอบครัวของฉันได้รับรู้ด้วยว่า
จะไม่จริงจังกับผู้ชายคนนี้คงไม่ได้แล้วนะ เพราะเขาเอาจริง เขาจริงจังกับฉันมาก
และเขาก็จริงใจมากเสียด้วย..
ฉันได้แต่เงียบ..แม้จะพยายามไม่เข้าข้างตัวเอง..แต่คำทำนายจากคุณยายนั้น
ฉันมีเหตุผลส่วนตัวที่พิสูจน์ให้คุณรู้ไม่ได้เสียด้วย..ว่ามันจะไม่สามารถผิดเพี้ยนแม้สักคำ
จะบอกว่าฉันรู้สึกยังไงในตอนนั้นก็คงจะอธิบายลำบาก
การที่ให้ครอบครัวมารับรู้ด้วยอย่างนั้นมันก็ทั้งน่าเขินแล้วก็น่าภูมิใจ
ยิ่งไปกว่านั้น..ตามประสาผู้หญิง ฉันถามคุณยายว่า ฉันจะได้แต่งงานตอนไหน..
คุณยายตอบฉันว่า ปีนี้ไม่ได้ ฉันเบญจเพส และปีหน้าไม่ได้ เขาเบญจเพส
ดังนั้นดวงของฉันจะไปตกอยู่ที่อายุ 29 ...
ฉันนิ่งไปครู่นึง บังเอิญเกินไปหรือเปล่านะ?

ฉันหลงลืมคำพูดนั้นไปบ้างตามสถานการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
จนวันนี้ฉันนึกครึ้มอะไรไม่รู้..ถามเขาถึงระยะเวลาตามกฏหมายที่เขายังต้องผูกพันกับอาชีพนี้
ใจฉันนึก..เขาคงไม่ตอบ หากเขาก็ตอบมา..คุณทายสิคะ..ว่าอีกนานแค่ไหน
เขาตอบว่า เหลืออีกสี่ปี..ฉันซึ่งยังไม่ได้คิดอะไรในตอนนั้นก็ถามเขา
ว่าจากนั้นแล้วเขาจะทำงานนี้ต่ออีกไหม เขาตอบฉันมาหน้าตาเฉยว่า
..ก็แต่งงานกับฉันไง..
ฉันฉุกคิดถึงสิ่งต่างๆที่ฉันพูดไปแล้วข้างต้น..มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆหรือนี่?..

ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความบังเอิญหรือพรหมลิขิต
ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นจริงไหมในอีกสี่ปีข้างหน้า..
ฉันรู้แค่ว่าฉันและเขาจะต้องพยายามขยับเข้าไปใกล้ความฝันของเราให้ได้มากที่สุด
เพื่อที่วันหนึ่งวันนั้น ความฝันมันจะไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป..เท่านั้นเอง

คุณอย่าลืมเอาใจช่วยฉันด้วยนะคะ..

"ดอย จะไปงานวันเกิดนะ แอบเจอรักแรกด้วย 55
แต่ไม่มีอะไรหรอก ยังไงดอยมาก็เมลบอกนะจะออนผ่านมือถือ"

และแล้วคุณเค้าก็โผล่มาตอนสามทุ่ม เจอแต่ดอยและคุมะเมออนอยู่

คุณ : แฟนไปไหนอะ
คุมะเม : ไปงานวันเกิด
คุณ : ทำไมไม่เห็นบอกเลย
ดอย : สงสัยจะต้องไปจี๋จ๋ากับรักแรกแน่ๆ (สร้างความร้าวฉานแท้ๆมัน)

และแล้วคุมะเมก็โทรมาบอกเรา เราก็ตาเหลือกออนทางมือถือ
พอจับใจความได้ว่าเค้าเคืองแล้วก็งอน
ยังไม่ทันพูดอะไรเค้าก็ว่า ง่วงแล้วไปก่อนนะ
ออฟไลน์ไปเลย เราก็โกรธอะสิ แล้วดอยก็หวังดีด้วยการโทรไปหาคุณเค้าว่า
นี่แฟนลื้ออะ จะเลิกกะลื้อละนะ
ทันใดนั้โย้ก็มาออนเลย มาถึง ด้วยความรักเพื่อน โย้ก็

โย้ : ทำไม?
เรา : หา
โย้ : ทำไม?
โย้ : ทำไม?
โย้ : ทำไม?
โย้ : ทำไม? ทำไมทำแบบนี้
โย้ : ทำไม?
โย้ : ทำไม?
เรา : เห้ย นี่ใคร คุณหรือว่าโย้เนี่ย
โย้ : โย้ ทำไม ทำไม? ทำไม?
เรา : เอออออ รู้แล้วใจเย็นๆ
โย้ : อธิบายมา
เรา : คือยังคุยไม่รู้เรื่องก็ออฟไลน์ไปอีกแล้ว เรารู้สึกว่าบางครั้งมันเปราะบางนะโย้
โย้ : เธอทำให้เราท้อใจมากนะ เธอรู้มั้ยวันนี้งานหนักมาก
มันบ่นคิดถึงเธอทั้งวันจนรำคาญ
ตอนทำงานก็บ่น ตอนพักก็บ่น นี่จริงๆงานยังไม่เสร็จมันก็โดดมาหาเธอ
เพราะคิดว่าเธอต้องดีใจแน่ๆที่เจอมัน
เราเนี่ยต้องแก้ตัวกับผู้จัดการให้มันด้วยว่ามันโดดงานไปไหน
แล้วทำไมเป็นงี้อะ จะเลิกกะมันทำไมอะ 
มันเป็นการเริ่มต้นงานใหญ่ที่ไม่ดีเอาซะเลยอะ

และแล้วเนทก็หลุดแล้วต่อไม่ได้อีกเลย

เราก็เจื่อนทั้งวัน ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป
แล้วคุมะเมก็บอกว่าดอยโทรมา จับใจความได้ว่า

คุณเค้างอแงไม่ยอมทำงาน เครียดแล้วก็ป่วยนิดหน่อย
เพราะเครียดเรื่องเรานี่แหละ

เรา : เห้ย มันจะงอแงได้ไงวะ มีคนให้มันรับผิดชอบเป็นพันๆคน ทำไมทำงั้นอะ
คุมะเม : ไม่รู้อะ ก็แฟนหล่อนมันนิสัยเป็นเด็กๆแบบนี้อยู่แล้วอะ
เรา : ฮ่วย

แล้วตกเย็น คุณเค้าก็มา มาไม่มาเปล่าพาเพื่อนที่พูดไทยพอได้มาด้วย
จริงๆแล้วก็เป็นรุ่นน้องที่ทำงานนั่นแหละ เกรงใจเค้าจะแย่
นี่คือบทสนทนาภาษาไทยที่คุยกัน เค้าสุภาพเนอะ 5555(เข้าใจว่าภาษาไม่แข็งแรงนัก)

คุณ : ทำไมดอยบอกว่าอยากจะเลิกล่ะ
เรา :  #%))&(^(*)$^ อธิบายไป
คุณ :  ขอโทษที่ผมทำให้เธอรู้สึกแย่
เรา : ไม่เป็นไร
คุณ : แล้วถ้าเป็นแบบนั้นอีกจะทำไงครับ
เรา : แล้วคุณจะหนีเราไปไหนมั้ยล่ะ
คุณ : งานเยอะ หนีไม่ได้ครับ

แค่คำนี้แหละ ที่ทำให้เรารู้สึกว่า เรารักผู้ชายคนนี้จังเลย

เรา : หนีก็จะตาม
โย้ : เมื่อวานไม่พูดแบบนี้ครับ ดูไม่เอาอะไรเลยครับ
เรา : อยากเอาโย้ไปยิงทิ้งว่ะ
โย้ : ผู้หยิงหยาบคาย

ดูมั๊นดูมัน ดีนะที่โย้มันพูดไทยไม่ได้ นี่ขนาดมีล่ามยังขนาดนี้
ลองพูดได้เราได้เลือดสาดแหงๆ

โย้ : แล้วถ้าพวกเราทำงานหนัก หายไปนาน นาน จะเป็นบ้าอีกหรือเปล่าครับ
เรา : ไอ้โย้...
โย้ : ตอบครับ
เรา : โย้ง่วงก็ไปนอนไป
โย้ : ตอบครับ
เรา : เออน่า ไม่เป็นหรอก ถ้าเธอสองคนยังเหมือนเดิมก็ไม่เป็นหรอก
โย้ : ขึ้นอยู่กับคุรครับว่ารอเราได้นานเท่าไหร่
เรา : เออ รอได้แล้วกัน ทำงานไปเถอะ
โย้ : ครับ คนอ้วน
เรา : โย้นั่นแหละอ้วน อืด ปลิ้นแถมนมก็ใหญ่
โย้ : อย่าอิจฉาครับ
เรา : ของเราใหญ่กว่าทำไมต้องอิจฉา
โย้ : อะไรใหญ่
เรา : ขาเว้ย ไอ้นี่ลามก

เรา : คุณ พรุ่งนี้ทำงาน พกแหวนติดตัวด้วยได้มั้ย
คุณ : กลัวหายน่ะ
เรา : มันก็จริงเนอะ เพราะใส่ที่นิ้วไม่ได้ อืม ช่างมันเถอะ
โย้ : ทำเป็นงอน
เรา : ไอ้โย้..

นี่ไง นี่ไง หนุ่มหล่อของผองเพื่อนและสาวๆทั่วหล้า!! ปากมันเป็นยังงี้

ก็สรุปได้ว่า ไม่ได้เลิกอะไรกัน จะว่าไปก็ขอบคุณโย้เหมือนกันที่คอยช่วยเหลือ
ส่วนไอ้ดอยนี้ชิ่งไปทำงานซะงั้น สองรอบแล้วมันอะที่ทำแบบนี้
กวนซะจริง

มันก็คือวันเกิดที่มีความสุขที่สุดเลยล่ะ
ก็แค่หวังอยากให้วันเกิดในปีต่อๆไปจะยังมีคุณเค้าอยู่ด้วยเสมอ

ขอบคุณคุมะเม โย้วัวแก่ และดอยที่อยู่เคียงข้างกัน คอยช่วยเหลือมาตลอด
รักทุกคนเลยจริงๆนะ

ออกมาแล้วก็ต้องรับของขวัญของหยก
หยกTagไว้หลายชาติมาแล้วยังไม่มีเวลามาตอบเลย
ด้วยความงงงวยก็จะขอทำแค่ครึ่งเดียวเพราะป่านนี้จะเหลือใครที่ไหนให้Tag T-T
จำได้เลาๆว่าเมสเสจมาตอนเรากำลังฝันถึงท่านเข้ขาพาเพลิน

ยังนึกว่าหยกมาวางระเบิดที่ไดหรือเปล่า

ความลับ 5 ข้อที่ไม่ค่อยมีใครรู้ของชงโค

1.แพ้คำขอโทษ

เป็นจุดอ่อนที่ทำร้ายข้าพเจ้ามาหลายทีแล้ว
ไม่ว่าจะทำร้ายจิตใจกันแค่ไหน จะโกรธยังไง
ลองถ้าได้ยินว่าขอโทษ จิตใจก็จะยวบยาบทันที
อย่างน้อยเค้าก็ขอโทษแล้ว..ก็น่าจะรู้ตัวว่าเค้าผิดแล้วใช่มั้ยล่ะ?
นี่แหละถึงทำให้ไม่ค่อยมีใครแคร์ชงโคเวลาโกรธมากนัก
เพราะโกรธไปอีกเดี๋ยวก็หาย

2.ไม่ชอบคุยโทรศัพท์

เห็นเป็นคนพูดๆๆๆไม่หยุดแบบนี้ แต่ไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กับใคร
ไม่ใช่ว่าไม่ชอบคนที่โทรมา แต่เพราะงานที่จุกจิกและมีมาตลอดแบบว่า
5 นาทีก็ต้อง แป๊บนึงนะ อีก 10 นาทีก็ แป๊บนึงนะเรื่อยๆแบบนี้
คนที่คุยอยู่เค้าจะรำคาญเอาได้
แต่บางคนก็สามารถเงียบรอเราทำธุระได้ทั้งๆที่ไม่ต้องพูดขอโทษขอโพยมาก

3.ยังคงขับและจอดรถแบบประสาทๆ

ขับรถมาก็นานแล้วแต่ไม่รู้ทำไม ยังกะระยะรถตัวเองไม่ถูกซักที
เพราะแม่ย้ำตลอดว่า ฮอนด้าแอคคอร์ดมันคันเบ้อเร่อ
ไอ้คำว่าเบ้อเร่อนี่มันเท่าไหร่ล่ะ?????
ดังนั้นเวลาจอดรถ ชงโคก็จะเหลือที่รอบข้างไว้ให้พ่อเตะบอลได้เสมอไป
ชงโคไม่ชอบขับรถในที่ๆคนเยอะๆจอดรถยากๆ
เช่นในห้างเย็นวันศุกร์และวันเสาร์อาทิตย์
หรือตรอกข้าวสารคืนวันหยุด
เพราะเวลาเข้าตาจนแบบว่าถอยรถไม่ได้แล้วต้องใช้เวลา
การมีคนมาจ่อตูดรอเรานี่มันชวนหลอกหลอนให้ล่ก
ก็เลยตัดปัญหาด้วยการไม่ค่อยออกไปไหนวันหยุด
แถมวันก่อนโน้นไปกินข้าวที่ swisshotel
ยังเอาล้อหน้าไปทักทายเนินกั้นท้ายรถซะอีก
(มันมืด)

4.การไม่ค่อยได้ออน msn

เพราะงานที่จุกจิก เดี๋ยว 10 นาทีมาที 15 นาทีมาทีนึง
แถมป๊ายังคอยมาเช็คเว็บบอร์ดอยู่เรื่อยๆ
จึงเป็นเหตุให้หงุดหงิดกับการ

รอแปะนึงนะ ป๊ามาดูเว็บ
รอเดี๋ยวนะ ทำงานก่อน
รอก่อนนะ

บางทีก็กำลังคุยเพลินๆ สนุกๆต้องมาขอตัวแบบนี้บ่อยๆ มันก็เลยเซ็ง
แบบพอกลับมาอีกที ออฟไลน์กันไปแล้ว เป็นอารมณ์ที่ต่อไม่ติดแล้ว
เลยไม่ได้ออนเท่าไหร่ จะมีอีกเมลนึงที่มีแค่สี่ห้าคนในลิสต์
คือคนที่เงียบหายไปเลยได้ไม่ต้องขอตัว
เพราะไม่มีมารยาทจะให้รักษาซึ่งกันและกันแล้ว 5555
ยังตั้งใจว่าจะ จะ จะ มาออนซะทีแต่ก็ไม่รู้จะยังมีใครให้คุยอีกหรือเปล่า
หรืออย่างน้อยจะยังต่อกับใครติดอยู่บ้าง

5.เอเยนต์จับเด็กหนุ่มที่โอซาก้า

ตอนไปญี่ปุ่น ชงโคไปโอซาก้าอาทิตย์นึงช่วงใกล้ๆวันเกิดคุณเขา
วันนั้นไปไคยุคัง(อควอเรี่ยม) ในขณะที่กำลังเดินๆอยู่รอบๆ
ก็ไปพบฝูงเด็กหนุ่มม.ต้น(เดาเอาจากยูนิฟอร์ม)
พอเห็นปุ๊บชงโคก็ตาลุกวาว เรดาร์เริ่มทำงานทันที
หลังจากส่องไปส่องมาไม่พบคนที่เข้าตา
เจอแต่เด็กคนนึงที่หน้าตาเข้าสเปคเมย์
ทั้งๆยังไม่รู้จะพูดอะไร ด้วยความหนา(ของหน้า)ก็เดินดุ่มๆไปหาน้องเค้า
พอน้องเค้ารู้ว่าอีเจ๊คนนี้จะมาชวนถ่ายรูป หน้าก็แดงอย่างเห็นได้ชัด
โอ..เด็กหนุ่มที่น่าชิม 5555 ถ่ายรูปเสร็จก็ยืนเล็งแล้วก็คุยกันอยู่ระยะนึง
พอกลับโรงแรมมาดูรูปในกล้อง
ปรากฏว่าเมย์ได้ถ่ายรูปตอนชงโคเข้าไปทำสนธิสัญญา
ช่างดูเหมือนเจ๊จับเด็ก เอเยนต์ค้าเด็กหนุ่มแท้ๆเชียว

ปล.น้องเค้าไม่รู้หรอกว่าชงโคอายุเท่าไหร่แล้ว 555555

มาพูดถึงเรื่องอื่นๆ

เรื่องที่จะเล่ามันก็ไม่พ้นเรื่องคุณคนเดิมอีกนั่นแหละ

วันก่อนรู้ว่าฮันนี่ต้องไปทำงานกับนางแบบสาวงามคนนึง
เธอสวยมากแล้วก็เป็นคนที่ฮันนี่ปลื้มซะขนาด
พอเรารู้ เราก็ร้องไห้โฮเลย โฮแบบว่า ฮือๆๆๆฮือๆๆแงงงงงงงง
ปกติเวลาเราเฮิร์ทเราจะร้องแบบเงียบๆไม่ค่อยพูดอะไร
แต่ไม่รู้ทำไมเรื่องนี้ถึงได้แหกปากแบบนี้

ไม่รู้นะว่าจะร้องทำไมเพราะเรารู้ว่าฮันนี่ไม่นอกใจเราไปกะเจ๊นี่แน่ๆ
ไม่รู้ว่าทำไมมั่นใจ แต่ก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
เราไม่ได้หึง..เราว่าเราหวงมากกว่า
ก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยเปลี่ยนชื่อเอ็มไปเป็นตัวเลขวันที่ที่ฮันนี่ไปทำงานกับหล่อน
พร้อมดอกไม้คอหักอีก 5 ดอก
**Feb2007
โดยไม่รู้ว่าฮันนี่จะโผล่มาในนาทีนั้นเอง
เราเลยเปลี่ยนชื่อไม่ทัน

พอฮันนี่มาถึง ก็ก้าวขึ้นสังเวียนทันที

ฮันนี่ :  วันนี้เป็นไงบ้าง คิดถึงจัง
เรา :    จ้ะ
ฮันนี่ :   เธอไม่โอเคนี่
เรา  :   หือ?
ฮันนี่ :  ชื่อเอ็มน่ะ
เรา :    อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก
ฮันนี่ :  บอกมา
เรา :   ไม่มีอะไร
ฮันนี่ :  ชั้นทำอะไรผิดหรือเปล่า?
เรา :   เปล่า
ฮันนี่ : บอกมาเดี๋ยวนี้นะ
เรา  : ไม่อยากพูดถึงนี่ ช่างมันเถอะ
ฮันนี่  :  ชั้นเป็นแฟนเธอหรือเปล่า? ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าเป็นอะไร
เรา  :  
ฮันนี่  :  ไม่บอกก็ตามใจ

แล้วก็เงียบไปเลยจนเราดิ้นพราดซะเอง

เรา : ก็หึงอ้ะ
ฮันนี่ : หึงใคร?
เรา : คนนี้ --> (เราเอารูปหล่อนคนนั้นมาเป็นอีโม)

ฮันนี่หายไปแป๊บนึงแล้วกลับมา

ฮันนี่   :
เรา   : ขำอะไร !!
ฮันนี่ :  จะบ้าเหรอ?
เรา   : เฮ้ย ฮันนี่ไม่เข้าใจเหรอ เค้าสวยจะตายแล้วฮันนี่ก็ชอบเค้าด้วย
ฮันนี่ : แล้วยังไงต่อ?
เรา :  เค้าอยู่ใกล้ฮันนี่มากกว่าอะ
ฮันนี่ : เข้าใจรึยังว่าตอนไอ้คนนั้นมันอยู่ใกล้เธอ ฉันรู้สึกยังไง
เรา :  ไม่เหมือนกันซักหน่อย !!! เค้าไม่ได้เป็นนายแบบนะ
ฮันนี่ : เหมือน
เรา : ไม่เหมือนเว้ย!
ฮันนี่  : แฟนชั้นน่ะเธอ ไม่ใช่เค้า

แล้วฮันนี่ก็ไปคุยกะเมย์
เมย์ : แฟนเธอนี่ร้องไห้นานมากเลยนะ
ฮันนี่  : ร้องไห้?
เมย์  : อือ แหกปากคร่ำครวญ
ฮันนี่ : ไหนบอกไม่ใช่คนขี้หึงไง
เมย์  : แหมมันก็ต้องมีมั่งแหละ
ฮันนี่  :  เหมือนเด็กเลยเนอะ

ไม่เห็นจะต้องขำตรงไหนเลย ก็มันหวงนี่หว่า

วาเลนไทน์ที่ผ่านมาฮันนี่มีงานเยอะก็เลยมาเจอไม่ได้
เราก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่มันก็ไม่ได้ความว่าเราจะไม่เหงาหนิ
แต่เราก็เข้าใจแหละ งานแบบนี้มันก็ต้องเป็นแบบนี้
เราเลือกของเราแล้วใช่มั้ยล่ะ

อยู่ดีๆเมย์ก็บอกให้เช็คเมลอีกเมลที่เราไม่ค่อยเช็ค
เราก็งงๆ ก็เลยลองเช็คดู ปรากฏว่าเจอเมลของฮันนี่

บอกว่า

วันนี้สบายดีแต่คิดว่าเธอคงไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ใช่มั้ย
ขอโทษจริงๆนะ งานเยอะมากตอนนี้ก็ยังทำงานอยู่เลย
อย่างอนเลยนะ นะ [for me] นะ อย่างอนเลย

นี่..ชั้นสัญญานะ อนาคตของเรา จะอยู่ด้วยกัน

เราตกใจมาก มาก มาก มากจนพูดไม่ออก
เพราะ

1. ฮันนี่เป็นคนไม่สัญญา คือกลัวความไม่แน่นอน
กลัวว่าถ้าสัญญาแล้วไม่เป็นไปตามนั้นเราจะเสียใจทั้งคู่
เราจึงไม่เคยได้รับคำสัญญาใดๆเลยจากฮันนี่

2. เวลาคุยเรื่องอนาคต ฮันนี่จะหัวเราะ แต่ไม่ค่อยตอบ
ไม่ค่อยพูดอะไร เพราะกลัวว่าถ้าอนาคตไม่เป็นไปตามที่หวัง
เราจะเสียใจทั้งคู่อีกเช่นกัน

พออ่านจบเราก็รู้สึกว่า ทำไมผู้ชายคนนี้น่ารักจังเนอะ (หลงแฟนตัวเอง555)

มันคงฟังดูตลกสำหรับหลายๆคน
เรารู้ว่ามันต้องมีคนถามล่ะ

ว่าแค่คำพูดทำไมดีใจนัก ในเมื่อการกระทำมันบ่งชี้ชัดไม่ได้
ด้วยอยู่กันคนละแห่งหนกัน
คุณแน่ใจหรือเปล่าว่ามันคือความรัก?
เขาหลอกคุณอยู่หรือเปล่า?

เราก็เคยถูกถามแบบนี้

ในความคิดของเรา..โลกไซเบอร์เนี่ยมันเป็นที่แห่งเดียว
ที่เราสามารถจะเรียนรู้ใครสักคนด้วยคำพูด ด้วยความคิดล้วนๆ
คุณไม่รู้หรอกว่า คนที่คุณคุยอยุ่หน้าตาเขาจะตรงกับรูปที่เห็นหรือไม่
(ละเว้นกรณีเว็บแคมน่ะนะ)
แต่คุณอ่านเค้าได้จากข้อความของเค้า จากตัวหนังสือของเค้า

เรากับฮันนี่บ่มการเรียนรู้ซึ่งกันและกันมาราวๆสองปี
ตัวหนังสือของฮันนี่จะตรงไปตรงมา สั้น และห้วน
หลายครั้งแสดงความคิดเห็นโดยไม่แคร์ใครด้วยซ้ำ
หรือไม่ บางครั้ง..ก็พูดอะไรออกมาโดยไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่คุย

ส่วนเราเองมักจะซ่อนความรู้สึกหม่นหมอง
และน้อยใจใต้คำพูดว่า "ไม่เป็นไร" เสมอๆ
เราจึงชินกับการสังเกตกันและกันมากเกินปกติ

เพราะตัวอักษรมันแสดงความรู้สึกไม่ได้เท่าใบหน้า
คุณอาจจะพิมพ์ลงไปว่า "สบายดี" ทั้งๆหัวใจคุณกำลังร้องไห้อยู่ก็ได้
เราจะรู้จากคำพูดของฮันนี่ ถ้าเค้าเคืองใจหรือน้อยใจอะไรอยู่
มันจะห้วนและสั้น แต่เจ็บปวดเสมอ

สำหรับเรา เราไม่รู้หรอกว่านิสัยการคุยของเราเป็นยังไง
แต่ครั้งไหนที่คุยกันแล้วเราใช้อีโมติคอนเบสิคของ msn ไปเช่น
ฮันนี่จะถามกลับมาทุกครั้ง..เธอเป็นอะไรไป

โดยที่ไม่รู้ตัวมาก่อน เราพบว่าตัวเองเวลาเจ็บปวด หรืออารมณ์ไม่คงที่
เราไม่สามารถโกหกตัวเองโดยการใช้อีโมติคอนประสาทๆตลกๆแบบปกติได้

hai~~~
hai

i know~
i know

it's alright.
it's alright.

คุณเดาออกไหม เรารู้สึกยังไงตอนพิมพ์

เขารู้

ฮันนี่รู้ว่าเราไม่สามารถฝืนตัวเองให้พิมพ์แม้กระทั่งตัวหนอน
เพื่อโกหกว่ากำลังสบายดีได้

หลายคนถามว่า ทำไมเขาถึงมาหาเราไม่ได้
แน่ใจได้ยังไงว่าไม่นอกใจ
งานอะไรทำไมยุ่งขนาดนั้น

เหตุผลบางอย่างก็เหมาะจะรู้กันเพียงสองคน..
หากถูกเซ้าซี้ถามหนักเข้า เราจึงตอบได้แค่ว่า
การที่เรารู้ว่าเขาไม่นอกใจ เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ฮันนี่ทำแบบนั้น
โดยไม่ต้องสืบอะไรมากนัก
มันจะมาเข้าหูเราเองจนได้ไม่จากเพื่อนฮันนี่ก็จากทางใดทางหนึ่งรอบตัวเรา

การที่เขามาหาเราไม่ได้ เพราะเขาทำงาน
พนักงานบริษัทไม่ได้เหมือนกันทุกคนไม่ใช่หรือ?
บริษัททุกบริษัท การทำงานก็ไม่ได้เหมือนกัน
จะเป็นไรถ้าคนของเราทำงานอยู่ในบริษัทที่เข้มงวดและงานหนักเป็นพิเศษ?
ก็เพราะงานของเขากับตัวตนของเรามันถึงทำให้เรารักกันในโลกไซเบอร์นี้ได้
ไม่ต้องโดดงานมาหาเราก็ได้ เวลาพักก็เจอกันถ้าจะออนไลน์
วันพิเศษต่างๆ ไม่ต้องกังวลว่าทำงานเสร็จจะดึกเกินไปที่ภัตตาคารจะปิด
เพราะเราก็ยังอยู่ด้วยกันได้

เราเคยรักใครบางคนที่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดเวลา
เราพูดภาษาเดียวกัน เรามีรากฐานทางสังคมที่คล้ายๆกัน
เราไปกินข้าวด้วยกันในวันพิเศษ เราไปเดินเล่นในห้าง
ไปดูหนังฟังเพลง เรานั่งมองตากัน
บางทีที่ต้องไกลกัน เราสัญญาว่าจะคิดถึงกันเหมือนตอนเราอยู่ด้วยกัน
ใครหลายคนนั้นให้เราได้ทุกอย่าง

ยกเว้นความซื่อสัตย์

เจ็บปวดกว่าหรือไม่ กับการใช้เวลาอยู่ด้วยกันโดยไม่รู้เลยว่า
เขาหลอกเราตอนไหน?เมื่อไหร่?
เขามองตาเราในใจเขาคิดถึงใคร
เขาจับมือเราด้วยมือที่เคยกอดใคร?
ความไกลทำไมถึงทำให้เขาเปลี่ยนใจไปได้?

การพบเจอการอยู่ใกล้ไม่ได้ทำให้ความรักแข็งแรงขึ้นแม้แต่น้อย
ถ้าคนเรามันจะไม่จริงใจให้กัน จริงไหม?

เราอยู่ไกลจากฮันนี่มาแต่แรกอยู่แล้ว
ไม่รู้ทำไมถึงรักกันได้ทั้งๆที่ภาษาของเราทั้งคู่มันต่างกัน
ภาษาสื่อกลางก็ไม่ใช่จะเก่งกาจอะไร
หลายครั้งเข้าใจผิดกันใหญ่โตเพราะภาษากลางด้วยซ้ำ
แต่เราเชื่อว่าการที่อยู่ด้วยกันแบบนี้มันคือการพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี
อุปสรรคด้านภาษา ด้านสถานที่ ด้านการงาน ด้านอื่นๆมากมายที่รุมล้อม
จะเป็นสิ่งที่หลอมรากฐานของเราให้มั่นคงขึ้น เราเชื่ออย่างนั้น

นั่นคือสาเหตุที่ทำไมเรารักฮันนี่อย่างเหลือเกิน

ฮันนี่ปากร้าย เอาแต่ใจ ขี้แกล้ง แต่ขี้อายอย่างไม่น่าเชื่อ
ใครจะรู้ว่า
การที่เราแค่พูดถึงเครื่องสำอางค์ยี่ห้อโปรดครั้งเดียว
ซึ่งเป็นยี่ห้อที่เค้าไม่รู้จักมาก่อนเลย
มันไม่ใช่ลังโคม ดิออร์ ชาแนล คาเนโบ้ที่ติดตลาด

พอต้องทำงานที่เกี่ยวกับเครื่องสำอางค์
ผู้ชายขี้อายคนนี้ไปที่เคาท์เตอร์เครื่องสำอางค์ยี่ห้อโปรดของเรา
มันจะหายากอยู่แล้วเพราะเป็นโลโก้ที่ฮันนี่ไม่คุ้นตาเวลาเดินห้าง
ก็ยังเดินหาจนเจอแล้วก็ซื้อเครื่องสำอางค์ยี่ห้อนั้นมาทำงาน

แถมยังสังเกตว่าตัวอักษรในยี่ห้อนั้นมันเหมือนๆชื่อย่อของเรากับฮันนี่ซะอีก

ครั้งนึง คุณเปรมแกล้งฮันนี่ด้วยการอำว่า เราไม่สบายหนักมากนะ
ต้องผ่าตัด ไม่รู้อาการจะเป็นยังไง
ฮันนี่ตกใจมาก ลุกลี้ลุกลนถามว่าเราเป็นอะไรไป
คุณเปรมก็บอกว่า

เป็นโรคคิดถึงนาย เลือดในเส้นเลือดก็จะมีแต่นาย
ไปวัดสายตามาก็เจอแต่นายในสองตา หายใจเข้าออกก็เป็นนาย

แล้วฮันนี่ก็โวยวายตอบไปว่า

ไอ้บ้า โรคแบบนั้นมีที่ไหน ถ้าจะมีล่ะก็ ฉันนี่แหละที่จะเป็น ไม่ใช่เค้าหร...

แล้วเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าหลุดปาก ก็เลยเงียบทันทีแล้วเดินหนีไปเลย

ผู้ชายอะไร..น่ารักชะมัด

คิดว่าไดหน้านี้อาจจะเป็นพงศาวดารไปก็ได้ถ้าเขียนต่อ

ไดอารี่หน้านี้เราให้คำตอบกับบางคน
ที่เฝ้าถามและเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่เสมอแล้วนะคะ
ถามหลายคนเก๊าะเลยตอบทีเดียว
ขอบคุณจริงๆที่แคร์ความรู้สึกเราเสมอ
แต่เรามีความสุขมากจริงๆกับผู้ชายคนนี้

อย่าว่าเราดื้อเลยเนาะ...

ฮือออออ จะขาดใจตาย

แฟนหนูหนีไปต่างแดนค่ะ...

แปลกจังทั้งที่ปกติก็ไม่ถือว่าเจอกันทุกวัน

อย่างดีก็สองวันครั้งสามวันครั้ง
(อย่างช้าก็สี่ถึงห้าขึ้นอยู่กับการเมลหาของเราเอง)
แต่เราก็จะรู้ข่าวคราวฮันนี่ตลอด(จากวัวคาบข่าวก็มี จากเป็ดคาบข่าวก็มี)
แต่ตอนนี้ดันรู้สึกแปลกๆ

อาจเป็นเพราะมันไกลกว่าเดิมล่ะมั้ง
ลมฟ้าอากาศต้นไม้ใบหญ้าทะเลชายหาดที่แถวนั้นมันคงจะแสบตาน่าดู
ป่านนี้วิ่งตามสาวบิกินี่ไปแล้วซะละมั้ง



ตามแบบนี้

(ทำไมมันเหมือนแฟนเราจังวะไอ้ตัวนี้)

ถ้าขึ้นเครื่องตอนเช้าเมื่อวานก็น่าจะถึงเช้าวันนี้
อยากรู้จังว่าจากนาริตะไปถึงโน่นใช้เวลากี่ชั่วโมง
จะเร็วกว่าไทยกี่ชั่วโมงหนอ..

ตอนนี้ไทยบ่ายโมง ที่นั่นน่าจะราวๆตีหนึ่ง
อาจจะนอนอืดอยู่ก็เป็นได้
มาพนันกันว่าข้างกายฮันนี่จะมีใครอยู่ข้างๆ
โอโบจามะคุงหรือสาวบิกินี่จีสตริง

แล้วโอโบจามะคุงจะเอาคอมไปหรือเปล่าไม่รู้
อุชิ  คิโนโกะจังบอกว่าฮันนี่ต้องเช็คเมลแน่ๆล่ะ
แต่ไม่รู้วันไหน..อืม..ถ้าเป็นวันที่จะกลับคงจะงอนน่าดู

ก่อนจะไปฮันนี่ก็วางระเบิดไว้ตู้มเบ้อเร่อ

อันเนื่องมาจากคบกันมาได้แปดเก้าเดือน
เราก็เดาว่า

อีตานี่ต้องไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกะวันนี้แหงเสะ
ก่อนฮันนี่จะไปเราก็บอกว่า

คบกันมาหลายเดือนแล้วนะ

เรา : i love you

Honey : ผมรักคุณ รักที่สุด

แล้วจากไป

วางระเบิดแบบสภาพศพยับเยินกันเลยทีเดียว

ไปหาคำพวกนี้มาจากไหน !!!!

จะว่าไปลืมเล่าถึงวันคริสต์มาส

คิดว่าเป็นคริสต์มาสที่ดีที่สุดในชีวิตของเราเลยละมั้ง
เราก็คุยกันแบบปกติ เรื่อยๆ แล้วก่อนจะไป ฮันนี่ก็เมลมา
ซึ่งเราก็เดาว่าน่าจะเป็นเมลอวยพรธรรมดา แต่ขอโทษ อย่าดูถูกเขา

ตอนนี้งานเริ่มคลายตัวก็เลยมาบ่นๆลงไดอารี่ซักหน่อย

ช่วงนี้ไมเกรนเรากลับมากำเริบนิดหน่อยเพราะนอนไม่พอ
มันกังวลเรื่องงานจนนอนไม่หลับ ทั้งๆที่มียาดีช่วยแล้วเชียว
ลูกค้าร้อยกว่าคน และรายชื่อที่รอการคอนเฟิร์มอีกสี่ร้อยกว่าคน
มันทำให้เราอยากจะไปบวชซะจริงๆ

ในขณะที่โลกรอบตัวกำลังเร่งรัดไปทุกอย่าง ก็มีแต่ฮันนี่นี่แหละ ยาดีที่สุดของเรา

จากวันนั้นก่อนไปญี่ปุ่นจนกลับมา สิ่งที่คืบหน้ามีมากจนพอย้อนกลับไปดูช่วงนั้น
ก็งงๆว่าอะไรๆมันเปลี่ยนไปเยอะดีเนอะ

ไอ้ดอยก็เลิกกับแฟนหันมาตั้งหน้าตั้งตาจีบเมย์ใหม่
แต่แฟนเมย์ที่ทำตัวเป็นก้างชิ้นเท่าวัวที่ชื่อคุณเปรมก็ยังอยู่แถมงอแงมากขึ้นด้วย

ราวๆเดือนแปดคุณเปรมเข้ามาในวงเวียนของพวกเราด้วยมาดนิ่ง หยิ่งทะนงและปากร้าย
เวลาผ่านไป เราก็ได้รับรู้มากขึ้นว่า ใต้มาดนิ่งนั้นมีความออเต็มพิกัดแฝงอยู่
(ก็เหมือนเพื่อนมันนั่นแหละ)

หลังจากคุณเปรมศึกษานิสัยใจคอเมย์มาได้ระยะนึง ก็เริ่มจีบกันซึ่งๆหน้า
จีบบ้างจิกบ้างตามประสารักหรอกจึงหยอกเล่น
นำพามาซึ่งความปวดกบาลของเมย์เป็นยิ่งนัก