Storythai

หลังจากกลับมาจากโน่นก็จมอยู่กับกองงานชุดใหม่ของป๊าจนไม่ได้ออกไปไหน
แถมฤดูป่วยประจำปีก็มาถึงแล้ว นอยไปอังกฤษก็ไปส่งไม่ได้
วันเกิดใครงานใครไม่มีเวลาไปจนอยากจะบ้าตายอยู่แล้วววว

ตอนนี้งานเริ่มคลายตัวก็เลยมาบ่นๆลงไดอารี่ซักหน่อย

ช่วงนี้ไมเกรนเรากลับมากำเริบนิดหน่อยเพราะนอนไม่พอ
มันกังวลเรื่องงานจนนอนไม่หลับ ทั้งๆที่มียาดีช่วยแล้วเชียว
ลูกค้าร้อยกว่าคน และรายชื่อที่รอการคอนเฟิร์มอีกสี่ร้อยกว่าคน
มันทำให้เราอยากจะไปบวชซะจริงๆ

ในขณะที่โลกรอบตัวกำลังเร่งรัดไปทุกอย่าง ก็มีแต่ฮันนี่นี่แหละ ยาดีที่สุดของเรา

จากวันนั้นก่อนไปญี่ปุ่นจนกลับมา สิ่งที่คืบหน้ามีมากจนพอย้อนกลับไปดูช่วงนั้น
ก็งงๆว่าอะไรๆมันเปลี่ยนไปเยอะดีเนอะ

ไอ้ดอยก็เลิกกับแฟนหันมาตั้งหน้าตั้งตาจีบเมย์ใหม่
แต่แฟนเมย์ที่ทำตัวเป็นก้างชิ้นเท่าวัวที่ชื่อคุณเปรมก็ยังอยู่แถมงอแงมากขึ้นด้วย

ราวๆเดือนแปดคุณเปรมเข้ามาในวงเวียนของพวกเราด้วยมาดนิ่ง หยิ่งทะนงและปากร้าย
เวลาผ่านไป เราก็ได้รับรู้มากขึ้นว่า ใต้มาดนิ่งนั้นมีความออเต็มพิกัดแฝงอยู่
(ก็เหมือนเพื่อนมันนั่นแหละ)

หลังจากคุณเปรมศึกษานิสัยใจคอเมย์มาได้ระยะนึง ก็เริ่มจีบกันซึ่งๆหน้า
จีบบ้างจิกบ้างตามประสารักหรอกจึงหยอกเล่น
นำพามาซึ่งความปวดกบาลของเมย์เป็นยิ่งนัก

เมย์ : วันนี้ไปยืนดูดีวีดีที่ร้านการ์ตูนมา
คุณเปรม : ทำไมไม่ซื้อมาล่ะ
เมย์ : ที่บ้านดูดีวีดีไม่ได้
คุณเปรม : อะไร บ้านจน
เมย์ : ที่บ้านเครื่องเล่นมันเสีย(เว้ย)!!

คุณเปรม : วันนี้กินข้าวรึยัง
เมย์ : กินแล้ว
คุณเปรม : กินทำไม บอกให้ไดเอ็ท
เมย์ : มันหิว
คุณเปรม : กินมื้อละคำ ทีละเม็ดสิ
เมย์ : ฮ่วย

เมย์ : ปีใหม่ว่าจะไปสมุย
คุณเปรม : พักที่ไหน
เมย์ : นี่ (ส่งลิงค์บังกะโล)
คุณเปรม : บังกะโลแบบนี้เธอไปปลูกเองก็ได้นะ มันดูยาจกมากเลย
เมย์ : ฮ่วย

แต่เห็นยังงี้เหอะ คุณเปรมมันโรแมนติคอย่าบอกใครเลยเชียว
เพลงที่ให้เมย์มาแต่ละเพลงมันเป็นบัลลาดปราศจากป็อปทั่วไป
เนื้อหากินใจมากเลยแหละ (มันเป็นเพลงสไตล์เดียวกับที่เรามักจะให้ฮันนี่)

แต่ขอโทษด้วยคุณเปรม..เมย์เป็นคนแบบเดียวกับฮันนี่ว่ะ
แสนจะเย็นชาและไร้โรแมนติคซะไม่มี
ทำให้คุณเปรมต้องบ่นอยากได้เมลจากเมย์อยู่แทบทุกวันๆ
แต่ท้ายแล้วไอ้คู่นี้ก็ดูมีแววจะรักกันไปได้เรื่อยๆ

ส่วนฮันนี่ มีแต่เรื่องตลกๆและประสาททั้งสิ้น

ฮันนี่เป็นคนดื้อมากเวลาป่วย จะกินยาง่ายๆหรือไปหาหมอแต่โดยดีล่ะไม่มีทาง
แล้วพอดีช่วงนั้นเราเองก็มีแพลนจะไปเที่ยวรีแลกซ์กับเพื่อนด้วย
ดอยก็โทรหาเมย์ บอกว่า ฮันนี่เค้าเป็นห่วงแต่ไม่ยอมพูดว่าไม่อยากให้ไปน่ะ
เค้าไม่อยากบังคับ เดี๋ยวหาว่าเค้าจุกจิก กลัวเราจะไม่พอใจ
แล้วนี่ก็ไม่ยอมไปหาหมอ ไม่รู้จะทำยังไง
เราก็เลยเมลไปบอกว่า ถ้าไปหาหมอ เราจะไม่ไปเที่ยวต่างจังหวัด
เท่านั้นแหละ ลุกไปหาหมอเลย

ดูเอานะคนเรา..

อีกเรื่องก็คือ เราเพิ่งรู้ว่าฮันนี่เป่าแซ็กโซโฟนเป็น
พอรู้เนี่ยโคตรดีใจเลย เพราะเราชอบแซ็กโซโฟนมาก
แต่มันยากที่จะหาคนเล่นเป็น
หนุ่มๆเค้าไปสนใจดนตรีสากลกันหมด
คุณเปรมบอกว่า คุณป๋าของฮันนี่สอนให้ตั้งแต่เด็กๆแล้ว
แต่ฮันนี่ไม่ได้เล่นมานานเลยเรื้อๆไปบ้าง
เมย์ก็บอกว่า เราชอบแซ็กโซโฟนมากเลย
วันสองวันถัดมา คุณเปรมมานินทา บอกว่า ฮันนี่เอามาเป่าใหญ่เลย เป่าทั้งวัน
(ได้ข่าวว่าทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ)

คือเค้าเป็นคนน่ารักที่ไม่แสดงออกน่ะนะเราว่ายังงั้น
คุณเปรมบอกว่า ไม่เคยเห็นฮันนี่รักใครมากเท่านี้
รู้แค่นี้เราก็ลมจะจับแล้ว...นั่งร้องไห้เป็นชั่วโมงเลยแหละ

ไม่รู้สินะ ผู้ชายที่ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออก ขี้อายจัดๆแบบฮันนี่น่ะ
ทำให้คุณเปรมและเพื่อนๆรอบตัวรู้ถึงขนาดนั้นเราก็ดีใจมากแล้ว

เรื่องบางเรื่องก็ทำเอาเราขำขาดใจ ทั้งอายทั้งขำ ทั้งๆที่เป็นเรื่องของการนินทากาเล
เรื่องของเรื่องก็คือ เราขี้เกียจรอแหวนที่ฮันนี่จะส่งมา
เราก็เลยว่าจะไปซื้อแหวนน่ารักๆมาใส่เองสักวง
เมย์เอาไปเล่าให้ฮันนี่ฟังเฉยเลย

เมย์ :นี่ แฟนเธอเค้าจะไปซื้อแหวนน่ะ
ฮันนี่ :   ซื้อทำไม
เมย์ : เค้าขี้เกียจรอแล้ว
ฮันนี่ : เห้ย ส่งไปให้แล้ว ไม่ต้องซื้อ
เมย์ : เค้าคงอยากจะมีแหวนเป็นของตัวเองซักวงมั้ง

ฮันนี่ :

เมย์ : นี่ พูดอะไรหวานๆให้แฟนฟังมั่งซิ เค้างอนแล้ว
ฮันนี่ : พูดน่ะได้ แต่เค้าจะทนไหวเหรอ
เมย์ : อือ นั่นสิ
ฮันนี่ : กลัวจะช็อคตายไปซะก่อน
(ทำไมมันต้องมารู้ทันด้วยวะ)

ดูนินทากันดิ

เราเองก็ชอบพูดกับฮันนี่แหละ ฮันนี่แต่งงานกันเถอะ
เค้าก็จะหัวเราะทุกครั้ง ไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ
ไม่ได้พูดอะไร เมย์บอกว่า
เค้ากลัวอนาคตอาจจะไม่เป็นอย่างที่ต้องการเลยไม่กล้ารับปาก
อะไรมันจะซีเรียสขนาดนั้น แต่ฮันนี่ก็เอาไปเล่าให้ดอยฟังว่าเราไปขอเค้าแต่งงาน
(เค้าเป็นคนขี้อวด) เค้าว่าแปลกดี ไม่เคยเจอแบบนี้ เขิน

แล้ววันนึงคุยๆกันอยู่ ก่อนจะไปฮันนี่ก็พูดว่า

ฮันนี่:ได้ยินเสียงระฆังโบสถ์มั้ย..ตอนนี้ฉันได้ยินรางๆแล้วนะ

แล้วชิ่งออฟไลน์ไปเลย

ฮันนี่เค้าเป็นคนมีความมั่นใจสูงม้ากจนน่าหมั่นไส้
มีช่วงนึง เรากรี๊ดคุณอิมหร่าน นายแบบปากีสถาน

ฮันนี่ :อิมหร่านกับฉัน เค้าจะเลือกใคร
เมย์ : อิมหร่าน
ฮันนี่ : อะไร นึกถึงสภาพความเป็นจริงสิ ถ้าฉันกับอิมหร่านมายืนตรงหน้าเค้า เค้าจะเลือกใคร
เมย์  : เออๆ เลือกเธอนั่นแหละ
ฮันนี่ : ใช่มะ..ก็ว่างั้นแหละ

จะถามทำไมวะ...

แล้วฮันนี่เนี่ยเค้าชอบนางแบบคนนึงม้ากกกกกกกกกกก(นางแบบหน้าสวยหุ่นจ๊าบ)
ชื่อสมมติ พาเมล่า แอนเดอร์สัน
เราก็หมั่นไส้ เลยเอาขึ้นชื่อเอ็มเลย

ผมชอบ พาเมล่า แอนเดอร์สัน

ฮันนี่ถามมาเลย

ฮันนี่ : อยากพูดอะไรน่ะ
เรา : ไม่มี(เว้ย)
ฮันนี่ : แน่เหรอ
เรา : อือ

แล้วฮันนี่ก็หายไปแป๊บนึง ชื่อเอ็มเค้าก็เปลี่ยนเป็น

ยาสุดะ โชตะ น่าร้ากกกกกกก (ซึ่งเรามักจะใช้เป็นชื่อเอ็มเสมอ)

เรา : อะไรอะ มันไม่เหมือนกันอะ
ฮันนี่ : มันไม่เหมือนกันตรงไหน
เรา : ...(เถียงไม่ออก)

พอคุณเปรมมาเราก็คุยกับคุณเปรม แล้วก็คุยๆ จนฮันนี่บอกง่วงแล้ว
เรานึกว่าฮันนี่จะไปนอน ทิ้งคุณเปรมให้คุยกะเรากะเมย์
เราก็เอาเลย

เรา :  พาเมล่า แอนเดอร์สัน อะคุณเปรมมมมมมมม
คุณเปรม  : ยาสุดะ โชตะ น่าร้ากกกกก
เรา  :  ฮันนี่ยังไม่นอนเหรอ
คุณเปรม  : ยังอะ..นั่งอยู่เนี่ย
เรา : ขอโต้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มาต่ออีกเรื่อง

ชายหนุ่มที่ไปรู้จักที่โอซาก้า เค้าจะมาเที่ยวไทย
เราก็บอกฮันนี่ไปว่า อือ คนนั้นจะมานะ (ก็คืออีตานี่เค้าบอกว่าเค้าชอบเรานั่นเอง)
แต่เราก็จะไม่ไปเจอหรอก ไม่ต้องห่วง
ฮันนี่ถามเราว่าจะว่าอะไรมั้ยถ้าฮันนี่จะเมลไปหาคนนั้น
เราก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่จะเมลอะไรไปเหรอ
ก็คุยๆพักนึงฮันนี่เดินออกไปซื้อยา คุณเปรมเลยมาคุยต่อ

คุณเปรม : เค้าลองใจเธอเฉยๆ อย่าไปถามอะไรมากเลย เค้าไม่เมลหรอก
เรา : จะเมลก็เมลไปสิ ไม่ได้ว่าอะไร แต่ลองใจกันนี่เสียใจนะ
คุณเปรม : ฉันรู้ แต่เค้าก็กลัวเหมือนกันนะ
เรา : ทำไมเค้าไม่เชื่อใจฉันเหรอ
คุณเปรม : ...นี่..วันนี้พอเค้ารู้ว่าหมอนั่นจะไปไทย เค้าร้องไห้นะ
เรา : หา..
คุณเปรม : อืม..เค้ากลุ้มใจ อิจฉาหมอนั่น เพราะเค้าไปเมืองไทยไม่ได้ แต่ไอ้นั่นมันไปได้
เรา : ก็ช่างหมอนั่นสิ ฉันไม่ได้สนใจเค้าซะหน่อย
คุณเปรม  : เธอรู้มั้ยว่าเค้าคิดเรื่องเธอตลอดเลยนะ กลัวเธอจะน้อยใจแล้วเลิกกะเค้า
เรา : อ่า...

ทั้งหมดทั้งมวลมันทำให้เรารู้สึกดีที่มีฮันนี่เป็นแฟนน่ะ
ถึงจะต้องทำงานอยู่ตลอดจนไม่มีเวลาว่างก็เถอะ

มาถึงเรื่องคันจานิ กังฟูไฟท์ติ้ง

ขึ้นอันดับ 1 มาสัปดาห์นึงแล้ว ก็ดีใจด้วยนะคะคุณๆทั้งหลาย
งานเยอะขนาดนี้ก็พักผ่อนกันบ้างนะ ละครก็จะออนแอร์
คอนก็ยังมี โซโลก็ต้องทำ
เหนื่อยหน่อยก็พยายามเข้านะ

เอารูปตอนปกติกับตอนเป็นโอะคังมาให้ดู เผื่อคนที่ยังไม่เห็นจ้ะ

มารุ..มารุยามะ ริวโกะ

หวังว่าเวลาจะรักษาแผลใจนะ มันคงไม่ง่ายหรอกเนอะกับความหลังเป็นปีๆแบบนั้น
แต่ก็พยายามเข้าล่ะ !! เมย์ยังรออยู่นะ

มารุยามะ ริวโกะ คุณแม่สไตล์ญี่ปุ่นแท้จากเกียวโต ผู้มุ่งมั่นกับการกระโดดเชือกจนวิกหลุด

ท่านเข้ขา นิชิคิโด เรียวโกะ 

หน้ายังผอมอยู่เลย กินเยอะๆหน่อยนะคะคุณ แหวนที่หลวมอยู่แล้วอย่าให้มันหลวมมากไปอีก

ยาสุยาสุดะ โชโกะ 
น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โยโก โยโกยามะ ยูโกะ
ตอนนี้หลังออกพรรษา
เป็นทิดเพิ่งสึกไปซะแล้ว แต่เราว่าก็เหมาะดีนะ

โยโกยามะ ยูโกะ คุณแม่แยงกี้เก่า มีแมวชื่อมี่จัง ซึ่งมีอายุมากถึง 30 ปี แถมออกไข่ได้ด้วย
(ยืนยันโดยชิบุทานิ ซุบาโกะซัง)

ซุบารุคุงชิบุทานิ ซุบาโกะ

ซุบารุคุง  หล่อ รู้สึกหน้าตึงขึ้นแต่เริ่มโทรม

ชิบุทานิ ซุบาโกะ คุณแม่ขี้โวยวาย ที่มักจะมีเรื่องประหลาดมาบอกคุณแม่อีกหกคนเสมอๆ

(คิดได้ไงวะ กับโรลม้วนผมที่คาหัว แต่จริงๆนะ ชงโคไปยืนดูพวงกุญแจในโอซาก้า
มีพวงกุญแจโอบ้าจัง โรลเต็มหัวเลย หัวม่วงด้วย)

ฮินะมุราคามิ ฮินะโกะ

คุณแม่ผู้รักการแอโรบิกดานซ์เป็นชีวิตจิตใจ

โอคคุงโอคุระ ทาดามิ
มันชักจะอ่อยแฟนเพลงมากไปแล้ว
ปล.ข้อความถึงแฟนที่ซ่อนไว้ในไดอารี่มันน่าหมั่นไส้หลายเด้อ

โอย แป๊บๆเวลาหมดแล้ว ไปทำงานก่อนละจ้ะ ไว้จะมาใหม่